Het was een warme zomerochtend toen Timo, Walt en Mathis Bompa in zijn moestuin aantroffen. Hij zat gehurkt tussen de tomatenplanten, zijn voorhoofd glimmend van het zweet.

"Ach jongens," zuchtte Bompa terwijl hij overeind kwam en zijn rug strekte. "Deze tuin wordt me steeds zwaarder. Kijk eens naar al dat onkruid tussen de wortels, en die courgettes hebben dringend water nodig."

De kinderen keken bezorgd naar hun geliefde Bompa. Ze zagen hoe moe hij eruitzag na een ochtend werken in de zon.

"En over twee weken wordt hij 65 jaar," fluisterde Mathis tegen de anderen. "We moeten iets doen!"

Die middag, toen Bompa zijn middagdutje deed, verzamelden de kinderen zich bij de magische struik in de tuin.

"Ik weet het!" riep Timo plotseling uit. "We kunnen de Hosjifosj vragen om Bompa te helpen met zijn moestuin!"

"Maar hoe dan?" vroeg Walt. "Bompa mag niets merken van de magie."

"Dan doen we het 's nachts!" zei Mathis slim. "Terwijl Bompa slaapt!"

"Maar hoe komen we 's nachts buiten zonder dat Bomma en Bompa het merken?" vroeg Timo praktisch.

Walt kreeg een idee. "We kunnen aan Bomma vragen of we in de tent op het gras mogen slapen! Dan zeggen we dat we de sterren willen bekijken."

Opgewonden stapten ze door de magische struik het Fluisterende Bos in. Ze vonden de Hosjifosj bij een beekje, waar hij zijn pluizige vacht waste.

"Hosjifosj!" riepen ze in koor. "We hebben je hulp nodig!"

De Hosjifosj keek op, waterdruppels glinsterend op zijn vacht. "Kleine vrienden! Wat kan ik voor jullie doen?"

Ze vertelden hem over Bompa's moeizame werk in de moestuin en zijn naderende verjaardag.

"Ah," knikte de Hosjifosj wijs. "Jullie Bompa zorgt zo goed voor zijn groenten. Het wordt tijd dat de groenten eens iets terug doen voor hem!"

Hij wreef nadenkend over zijn pluizige kin. "Ik heb een idee. Wat als we zijn tuingereedschap een beetje... magisch maken?"

"Hoe dan?" vroeg Walt nieuwsgierig.

"Kom maar mee," glimlachte de Hosjifosj geheimzinnig.

Ze liepen naar een deel van het bos waar alle bomen glinsterende bladeren hadden. "Dit is het Toverbladerenbos," legde de Hosjifosj uit. "De bladeren hier bevatten oude tuinmagie."

Hij plukte voorzichtig een handvol zilverkleurige bladeren. "Als we deze aan Bompa's gereedschap binden, zullen ze 's nachts tot leven komen en hem helpen."

"Echt waar?" riep Mathis opgewonden.

"Maar denk eraan," zei de Hosjifosj ernstig, "de magie werkt alleen in het donker, en alleen als het uit liefde wordt gedaan. Bompa mag er niets van merken."

Terug thuis vroeg Timo aan Bomma: "Bomma, mogen we vanavond in de tent op het gras slapen? We willen de sterren bekijken."

Bomma glimlachte. "Wat een leuk idee! Het is inderdaad een heldere nacht. Ik pak wel wat extra dekens voor jullie."

Die avond zetten ze hun tent op het gras op. Toen Bomma en Bompa naar bed waren gegaan en ze zeker wisten dat iedereen sliep, kropen de kinderen stilletjes uit de tent en slopen naar de tuinschuur. Voorzichtig bonden ze de glinsterende bladeren aan alle tuingereedschappen: de schoffel, de hark, de gieter, en zelfs de kleine handschoenen van Bompa.

"Nu moeten we wachten," fluisterde Timo.

Ze verstopten zich achter de appelboom en keken gespannen naar de schuur.

Toen de kerkklok middernacht sloeg, gebeurde er iets wonderlijks. Een zacht, zilverkleurig licht begon te gloeien vanuit de schuur.

"Kijk!" fluisterde Walt opgewonden.

Langzaam kwamen de tuingereedschappen naar buiten. De schoffel danste tussen de rijen groenten en begon het onkruid weg te werken. De hark volgde, de aarde netjes gladstrijkend.

De gieter vulde zichzelf bij de regenton en sproeide voorzichtig water over de dorstige planten. Zelfs de handschoenen hielpen mee, zachte rijpe tomaten plukkend en in een mand leggend.

"Het is prachtig," fluisterde Mathis vol ontzag.

Plotseling zagen ze een bekende figuur tussen de groenten. "De Hosjifosj!"

Hun pluizige vriend was ook gekomen om te helpen. Hij dirigeerde de gereedschappen als een echte tuindirigent, zijn pootjes wuivend in het maanlicht.

Een groep konijnen uit het Fluisterende Bos was ook gekomen. Maar in plaats van de groenten op te eten, hielpen ze door onkruid weg te knabbelen.

Zelfs een paar uilen vlogen over om insecten weg te houden van de planten.

De hele nacht werkten de magische helpers. Tegen de ochtend waren alle gereedschappen weer netjes opgeruimd in de schuur, alsof er niets was gebeurd.

De kinderen slopen terug naar binnen en gingen snel naar bed.

De volgende ochtend hoorden ze Bompa verbaasd roepen: "Wel heb ik ooit! Hoe kan dit nou?"

Ze renden naar buiten en zagen Bompa midden in zijn moestuin staan, zijn ogen wijd open van verbazing.

De moestuin zag er perfect uit! Geen onkruid te bekennen, alle planten waren netjes water gegeven, en er stond een mand vol rijpe tomaten bij de keukendeur.

"Ik snap er niets van," mompelde Bompa hoofdschuddend. "Gisteravond was er nog zoveel onkruid, en nu..."

De kinderen probeerden hun glimlach te verbergen.

"Misschien hebben de plantjes je zo lief dat ze zichzelf verzorgen, Bompa," zei Timo onschuldig.

Bompa lachte. "Dat zou wel mooi zijn, jongen!"

Die nacht gebeurde het weer. En de nacht daarna ook. Elke ochtend werd Bompa begroet door een perfect onderhouden moestuin.

Op de avond voor Bompa's verjaardag verzamelden de kinderen zich weer bij de Hosjifosj.

"Morgen is het zover," zei de Hosjifosj. "Zullen we iets extra speciaals doen?"

"Wat dan?" vroeg Walt nieuwsgierig.

De Hosjifosj glimlachte geheimzinnig. "Jullie zullen het wel zien."

Die nacht werkten alle magische helpers harder dan ooit. Maar deze keer deden ze iets bijzonders: ze zorgden ervoor dat álle groenten precies tegelijk rijp werden.

Toen Bompa op zijn verjaardag naar buiten kwam, zag hij tot zijn grote verbazing dat zijn hele moestuin in volle glorie stond. Dikke, rode tomaten hingen zwaar aan de ranken, de courgettes waren perfect van grootte, de sla stond fris en knapperig, en zelfs de late aardappels waren klaar om geoogst te worden.

"Wel heb ik van mijn levensdagen..." stamelde Bompa, zijn ogen vol verbazing. "In al mijn jaren als tuinier heb ik nog nooit gezien dat alles tegelijk rijp wordt. Dit is ongelooflijk!"

Bomma kwam ook naar buiten en sloeg haar hand voor haar mond. "Oh, wat prachtig! Maar hoe...?"

De kinderen keken elkaar samenzweerderig aan. "Misschien is het gewoon een beetje tuinmagie, Bompa," zei Mathis met een knipoog.

Bompa glimlachte warm. "Tuinmagie... ja, dat zal het zijn. En weten jullie wat? Ik geloof er heilig in."

Die avond, toen alle verjaardagsgasten weg waren en de familie rond de tafel zat, keek Bompa naar zijn kleinzoons.

"Jongens," zei hij zachtjes, "ik weet niet hoe jullie het hebben gedaan, maar ik weet dat jullie hier de hand in hebben gehad."

De kinderen keken geschrokken.

"Maak je geen zorgen," vervolgde Bompa met twinkelende ogen. "Sommige geheimen zijn te mooi om verklapt te worden. Maar dank jullie wel, voor het mooiste verjaardagscadeau dat een bompa zich kan wensen."

Die nacht, voor de laatste keer, kwamen de magische tuinhelpers. Maar deze keer brachten ze de gereedschappen terug naar hun gewone staat. De toverbladerjes verdwenen in een zachte gloed.

De Hosjifosj verscheen bij het raam van de kinderen.

"De magie is nu voorbij," fluisterde hij. "Maar Bompa zal altijd de herinnering hebben aan deze bijzondere weken."

"Dank je wel, Hosjifosj," fluisterden de kinderen terug. "Dit was het beste verjaardagscadeau ooit."

De Hosjifosj glimlachte. "Onthoud, kleine vrienden: de echte magie zit niet in toverende gereedschappen, maar in de liefde die jullie voor Bompa hebben."

En terwijl ze in slaap vielen, meenden ze heel zachtjes het geritsel te horen van dankbare groentebladeren in de wind, alsof Bompa's moestuin hen een slaapliedje zong.

De volgende ochtend ging Bompa weer aan het werk in zijn tuin. Maar vreemd genoeg leek het werk hem veel lichter af te gaan. En af en toe, als hij dacht dat niemand keek, fluisterde hij lieve woordjes tegen zijn tomaten en bedankte hij zijn courgettes voor hun groei.

En wie weet, misschien was er nog wel een beetje magie achtergebleven in de aarde van zijn moestuin...